Metron Analysis

“Αφαιρετικές σκέψεις για τις επερχόμενες Ευρωεκλογές”
27/5/2004

Στο άρθρο του στην εφημερίδα «ΗΜΕΡΗΣΙΑ» (Πέμπτη, 27/05/2004) ο Διευθύνων Σύμβουλος της Metron Analysis κ. Στράτος Φαναράς αποτυπώνει το πολιτικό κλίμα δύο μήνες μετά τις εθνικές εκλογές, δύο εβδομάδες πριν τις ευρωεκλογές και δύο μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. «Η συγκυρία μέσα στην οποία διαμορφώνεται και το πολιτικό και εκλογικό κλίμα», τονίζει ο κ. Φαναράς «δημιουργεί την αίσθηση ότι το κομματικό σύστημα της χώρας και κυρίως οι πολίτες, αντιμετωπίζουν τις Ευρωεκλογές περισσότερο ως μία «δημοκρατική υποχρέωση» και λιγότερο ως ένα «δημοκρατικό δικαίωμα». Κάτι σαν να πηγαίνουμε στο γάμο ενός μακρινού μας συγγενή.




«Αφαιρετικές σκέψεις για τις επερχόμενες Ευρωεκλογές»

του Στράτου Φαναρά


Απομένουν δύο εβδομάδες μέχρι την εκλογική αναμέτρηση των Ευρωεκλογών και το ενδιαφέρον των «ειδικών της πολιτικής» -και λιγότερο των πολιτών- περιστρέφεται γύρω από τα χαρακτηριστικά αυτής της αναμέτρησης, που σίγουρα είναι ιδιότυπα. Πρόκειται για μία εκλογή «δευτέρας τάξεως» αμέσως μετά από μία άλλη «πρώτης τάξεως»-τις Βουλευτικές, και λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς αγώνες, ένα γεγονός που έτσι ή αλλιώς θα είναι ιστορικής σημασίας για την Ελλάδα.
Η συγκυρία μέσα στην οποία διαμορφώνεται και το πολιτικό και εκλογικό κλίμα, δημιουργεί την αίσθηση ότι το κομματικό σύστημα της χώρας και κυρίως οι πολίτες, αντιμετωπίζουν τις Ευρωεκλογές περισσότερο ως μία «δημοκρατική υποχρέωση» και λιγότερο ως ένα «δημοκρατικό δικαίωμα».
Κάτι σαν να πηγαίνουμε στο γάμο ενός μακρινού μας συγγενή. Ορισμένοι μάλιστα μπορεί να μην πάνε καν, να μη στείλουν ούτε «δώρο», να απέχουν.

Ωστόσο το «μυστήριο» θα συντελεσθεί. Με ή χωρίς τυμπανοκρουσίες, με ή χωρίς σαφήνεια και ενδιαφέρον, οι εκλογές θα γίνουν και τα πολιτικά συμπεράσματα θα προκύψουν.
Για τη Νέα Δημοκρατία του κ. Καραμανλή, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται βέβαια στο γεγονός ότι για πρώτη φορά στην εκλογική ιστορία της χώρας, θα υπάρξει μία έμμεση εκλογική αποτίμηση των «100 πρώτων ημερών στη διακυβέρνηση», τις οποίες θα έχει ήδη συμπληρώσει στις 13 Ιουνίου. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν ο τρόπος άσκησης της διακυβέρνησης-τα πρώτα δείγματα γραφής της ΝΔ- εντάσσονται σε ένα τακτικό σχεδιασμό που συνοψίζεται στη φράση «να …ξεμπερδεύουμε με ένα καλό αποτέλεσμα στις Ευρωεκλογές» ή αν πρόκειται για τη στρατηγική σύλληψη του τρόπου άσκησης της διακυβέρνησης από τον Πρωθυπουργό και την Κυβέρνηση. Το σίγουρο όμως είναι, ότι η στρατηγική εκλογική επιδίωξη είναι να υπάρξει ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα, που θα «επιβραβεύει» τη διακυβέρνηση των 100 πρώτων ημερών.
Άρα θα επιβραβεύει τους «χαμηλούς» τόνους, την προσπάθεια σύνθεσης αντιτιθέμενων κοινωνικών συμφερόντων, τη μετατόπιση με μεγαλύτερη σαφήνεια προς την Κεντροδεξιά και το Κέντρο και την επιδίωξη της απομείωσης του έργου των Κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Θα θέτει δηλαδή τις προϋποθέσεις να διαμορφώσει ο κ. Καραμανλής και η Κεντροδεξιά τη «νέα μεταπολίτευση» που έτσι κι αλλιώς έχει ξεκινήσει. Ίσως τελικά η ΝΔ και ο κ. Καραμανλής να έχουν το ιστορικό προνόμιο να οδηγήσουν τη χώρα, στο νέο κύκλο που μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερες αντικειμενικές μεταρρυθμιστικές απαιτήσεις, αλλά λιγότερες υποκειμενικές αντοχές από την κοινωνία, για αλλαγές. Ίσως να αποδειχθεί για άλλη μια φορά ότι οι αριστεροί και οι σοσιαλιστές προετοιμάζουν τις συνθήκες της αλλαγής, που υλοποιούν στη συνέχεια οι συντηρητικοί. Ακριβώς για να υπάρχει «μέτρο» στα πράγματα.
Για το ΠΑΣΟΚ του κ. Παπανδρέου, το οποίο έχει αντιληφθεί εδώ και καιρό ότι «το παλιό έχει πεθάνει» και αγωνίζεται «για να γεννήσει το νέο», το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο βαθμό επιδοκιμασίας που θα έχουν αυτά τα πρώτα δείγματα γραφής που δίνει. Με το «ψηφοδέλτιο-σοκ» όπως χαρακτηρίστηκε από τον Τύπο, με την προσπάθεια να κρατήσει ότι είναι πολύτιμο από την ιστορία του και να προσθέσει τα στοιχεία της νεωτερικότητας που σίγουρα θα του φανούν χρήσιμα για το μέλλον, με την προσπάθεια να είναι αυτό που θα θέσει ξανά σε κίνηση την ιστορία των αλλαγών. Αυτό που σήμερα διεκδικεί το ΠΑΣΟΚ δεν είναι η εκλογική επιβράβευση μιας σαφούς στρατηγικής, αλλά η κατανόηση της ειλικρινούς προσπάθειας να ορίσει και πάλι το νέο με όρους κόμματος εξουσίας.

Για την Αριστερά στις διαφορετικές της εκδοχές, είναι και αυτή μια αναμέτρηση επιβίωσης, μια αναμέτρηση που αποδείξει πια ή ποιες από τις εκδοχές της συνεχίζουν να είναι πολιτικά χρήσιμες και ιδεολογικά αναγκαίες στο δημοκρατικό κοινοβουλευτικό «παιχνίδι».
Τέλος υπάρχει και ο «αθέατος» πολιτικός κόσμος του χώρου του «ανεπίσημου», του εκτός κοινοβουλίου. Μπορεί άραγε να κάνει κάποιος την έκπληξη;

Στις 13 Ιουνίου, νομίζω μία μέρα μετά από το πρώτο παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδος ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία, έχω από τώρα την αίσθηση ότι θα όλοι θα γίνουμε πολύ πιο συμπονετικοί με την πολιτική…


Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΗΜΕΡΗΣΙΑ» την Πέμπτη, 27/05/2004.

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0