Metron Analysis

«Θεωρία παιγνίων για αρχάριους»
17/4/2015

Προσπαθώντας κάποιος να αποκωδικοποιήσει τη στρατηγική της Ελληνικής Κυβέρνησης, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι θεωρεί πως οι εταίροι και οι πιστωτές  μας δεν μπορούν και δεν θα τολμήσουν να μας οδηγήσουν σε στάση πληρωμών γιατί αυτό θα κάνει στους ίδιους μεγαλύτερη ζημιά από ότι ο συμβιβασμός με τις Ελληνικές απαιτήσεις.

Αν προσπαθούσαμε να συνοψίσουμε τις πιθανές εκβάσεις της διαπραγμάτευσης, κάνοντας χρήση της θεωρίας των παιγνίων, θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τα πράγματα ως εξής:

article

Από αυτά τα τέσσερα πιθανά σενάρια, είναι φανερό ότι ήδη έχει αποκλεισθεί το W-W, γιατί προϋποθέτει καλή πίστη και βούληση συνεργασίας. Εξάλλου, αν υπήρχε έστω και μικρή πιθανότητα να επικρατήσει, θα είχε βρεθεί λύση στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος ακόμη και πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου.

Από τα σενάρια που απομένουν, η Ελληνική Κυβέρνηση προφανώς επιδιώκει το W-Lκαι οι Θεσμοί-Πιστωτές το L-W.

Και οι δύο αυτές εκδοχές έχουν τη βάση τους στην άρνηση του συμβιβασμού η οποία όπως ήδη αναφέραμε θα είχε οδηγήσει ήδη στη λύση. Επομένως, με βάση τη θεωρία των παιγνίων, οδηγούμεθα με βεβαιότητα στο σενάριο L-L, δηλαδή στο γνωστό Prisoner’sdilemma(το «δίλλημα του φυλακισμένου») στο οποίο και οι δύο πλευρές χάνουν γιατί δρουν εγωιστικά.

 

Το ερώτημα τώρα είναι αν και πως μπορεί να επανέλθει στο τραπέζι το Σενάριο W-W. Και πάλι η θεωρία των παιγνίων υποδεικνύει ότι για να επιτευχθεί μια αμοιβαία επωφελής λύση απαιτούνται δύο βασικά στοιχεία: συνεργασία και εμπιστοσύνη. Και υποδεικνύει επίσης ότι η διαδικασία είναι αυτή που κωδικοποιείται από τα λεγόμενα «επαναλαμβανόμενα παίγνια» (repeated games).

Με απλά λόγια: η διαδικασία πρέπει να ξαναρχίσει με στόχο την αμοιβαία επωφελή λύση. Και για να συμβεί αυτό θα πρέπει αυτή τη φορά να καθίσουν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης κι άλλοι θεσμικοί παράγοντες οι οποίοι δεν έχουν εμπλακεί μέχρι σήμερα στη διαπραγμάτευση και οι οποίοι δεν θεωρούν ότι ο ανταγωνισμός και η εμμονή στις αρχικές θέσεις, προάγει το συμφέρον τους.

Ποιος θα μπορούσε λοιπόν να είναι αυτός ο νέος θεσμικός παράγοντας;

Θα μπορούσε να είναι το Ευρωκοινοβούλιο αναλαμβάνοντας ένα πιο ενεργητικό ρόλο; Δυστυχώς όχι. Είναι γνωστό πως το Ευρώ δεν είναι το κοινό νόμισμα της Ευρώπης (ούτε καν αυτό δεν έχουμε πετύχει στην Ε.Ε.). Η μήπως κάποιος άλλος παράγοντας (πχ. διοίκηση Obama) που θα μπορούσε να εισέλθει δυναμικά στη διαπραγμάτευση ως εκπρόσωπος των G20;

Όνειρα εαρινής νυκτός θα πει κάποιος.

Εξάλλου, ας το παραδεχθούμε, στην θεωρία παιγνίων μπορεί να είμαστε καλοί αλλά στην πράξη είμαστε ακόμη αρχάριοι. Πόσες κρίσεις έχουν χειριστεί και ποιοι εκ των Υπουργών και λοιπών επιτελών;

Οπότε τι απομένει;

Ένα μόνο: να αποφασίσει η Κυβέρνηση αν μπορεί να φτάσει με δική της ευθύνη μέχρι τη στάση πληρωμών και τη χρεοκοπία ή αν θα πρέπει πρώτα να απευθυνθεί στον Ελληνικό λαό αντιλαμβανόμενη το ιστορικό βάρος μιας τέτοιας απόφασης.

 

Στράτος Φαναράς
 

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0